تراژدی افغانستان از زبان اعداد و ارقام

اشغال توسط ارتش روسیه (۱۲ دسامبر ۱۹۷۹ تا ۱۵ فوریه ۱۹۸۹)

انگیزه‌ها و پیشینه مداخله روسیه تا به امروز موضوع بحث‌های جنجالی است. اتحاد جماهیر شوروی از زمان استقلال افغانستان در سال ۱۹۱۹ روابط اقتصادی و نظامی نزدیکی با این کشور داشت که در اواسط دهه ۱۹۶۰ تشدید شد. تحقیقات همچنین نفوذ ایالات متحده، نزدیکی به متحد آمریکا، پاکستان، و انقلاب اسلامی در ایران که اندکی قبل از مداخله رخ داد را به عنوان انگیزه‌های احتمالی که می‌توانستند اتحاد جماهیر شوروی را از نفوذ خود در منطقه بترسانند، مورد بحث قرار می‌دهد (Bpb 2014).

تعداد قربانیان غیرنظامی این جنگ از ۸۷۵۰۰۰ نفر (خالدی ۱۹۹۱) تا ۱.۵ میلیون نفر (اسلیوینسکی ۱۹۸۹) تخمین زده می‌شود.

علاوه بر این، ۷۵۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰ شورشی کشته شدند (Giustozzi 2013) و ۱۸۰۰۰ تلفات در میان نیروهای امنیتی افغانستان ثبت شد (Isby 1986; Bell 2013).

تعداد بازماندگانی که دچار جراحات جسمی شدید و دائمی شده‌اند تقریباً به ۱.۵ میلیون نفر می‌رسد (مالی ۲۰۰۲).

یک سوم تمام روستاها و دو سوم تمام جاده‌ها ویران شده بودند و زمین به مین آلوده شده بود.

در مجموع، بیش از شش میلیون افغان از کشور به غرب یا پاکستان و ایران گریختند (روبین ۱۹۹۵).

اتحاد جماهیر شوروی نیز هزینه سنگینی برای اشغال افغانستان پرداخت کرد:

در طول اشغال، ۶۲۰ هزار سرباز در هندوکش مستقر شدند.

بیش از ۱۴۰۰۰ سرباز کشته و بیش از ۵۰۰۰۰ سرباز زخمی شدند (جولیان وُخه ۲۰۱۴).

جنگ داخلی (۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱)

مخالفان مسلح ضد دولتی، که به عنوان گروه‌های مجاهدین نیز شناخته می‌شوند، از کشورهای غربی و مشتریان آنها، به ویژه ایالات متحده و عربستان سعودی، حمایت نظامی و مالی دریافت می‌کردند. پاکستان به طور یکجانبه جناح‌های اسلام‌گرا را تقویت کرد و بدین ترتیب گروه‌های مقاومت سکولار، چپ‌گرا، ملی‌گرا و سلطنت‌طلب را به حاشیه راند.

پس از خروج نیروهای شوروی در فوریه ۱۹۸۹، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و قطع کمک‌های مالی روسیه به کابل در سال بعد، مجاهدین در آوریل ۱۹۹۲ کنترل کابل را به دست گرفتند.

تلاش‌های رهبران جناح‌های مختلف برای انحصار قدرت منجر به جنگ داخلی شد (میلکه، 2024).

در حالی که پایتخت کابل و جمعیت آن در طول اشغال شوروی تا حد زیادی در امان ماندند، جنگ داخلی منجر به مرگ تعداد زیادی از غیرنظامیان شد.

تخمین‌ها حاکی از آن است که از مجموع دو میلیون نفر جمعیت، بین ۶۰ تا ۸۰ هزار نفر جان خود را از دست داده‌اند.

در طول سال اول جنگ در سال ۱۹۹۲، حدود نیم میلیون نفر فرار کردند.

در سال‌های بعد، موج‌های بیشتری از پناهندگان به راه افتاد تا اینکه در سال ۱۹۹۴، جنگ به طور فزاینده‌ای از پایتخت کابل فراتر رفت و به استان‌ها گسترش یافت (چیاری ۲۰۲۰).

در واکنش به این امر، جنبش طالبان در سال ۱۹۹۴ در جنوب کشور تشکیل شد.

با حمایت کمک‌های پاکستان، این گروه توانست در سراسر کشور گسترش یابد و سرانجام در سال ۱۹۹۶ کابل را تصرف کرد (Mielke 2024).

طبق منابع مختلف، در سال ۱۹۹۶، زمانی که طالبان قدرت را در کابل به دست گرفتند، تنها بین ۳۰۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰۰ نفر در این شهر زندگی می‌کردند (چیاری ۲۰۲۰).

طالبان تأسیس امارت اسلامی را اعلام کردند.

با این حال، اقدامات سرکوبگرانه علیه همه افراد و گروه‌هایی که در جهان‌بینی اسلام‌گرایانه و خشک طالبان جای نمی‌گرفتند، منجر به فرسایش سریع مقبولیت آنها در بین مردم شد.

این امر منجر به انزوای سیاست خارجی شد که با نقض استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر تشدید شد (Mielke 2024).

«جنگ علیه ترور» (۷ اکتبر ۲۰۰۱ تا ۳۱ آگوست ۲۰۲۱)

Der درگیری افغانستان طولانی‌ترین جنگ ایالات متحده و ناتو از زمان جنگ ویتنام بود - حتی بیشتر از آن هم طول کشید.

در بیانیه‌ای پس از وقایع ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ دولت جورج دبلیو بوش پیگرد قانونی را متوقف کرد القاعده و اسامه بن لادن به عنوان یکی از اهداف اصلی به اصطلاح «جنگ علیه ترور» محکم و استوار.

دولت آمریکا بر این دیدگاه تکیه کرد که بن لادن … مهمان‌نوازی در خاک افغانستان لذت برد.

روشن ۷ اکتبر ۲۰۰۱ آمریکا مداخله‌ای علیه طالبان آغاز کرد.

از طریق انبوه بمباران منطقه بود اتحاد شمال در موقعیتی که می‌توانست کابل را تصرف کند (میلکه، ۲۰۲۴).

جنگ افغانستان که از اکتبر ۲۰۰۱ تا آگوست ۲۰۲۱ ادامه داشت، بیش از … ۲۴۰،۰۰۰ مرگ.

جدول ۱.۱: تعداد مرگ و میر بر اساس دسته بندی قربانیان

داده‌های مربوط به دوره زمانی از اکتبر ۲۰۰۱ تا آوریل ۲۰۲۱ بیا از موسسه واتسون در دانشگاه براون (کرافورد و لوتز، ۲۰۲۱). ارقام مربوط به ماه‌ها مه تا اوت ۲۰۲۱ از گزارش‌های مربوط به نیویورک تایمز برگرفته از (نیویورک تایمز ۲۰۲۴). اطلاعات مربوط به طالبان مبتنی بر هستند برنامه داده‌های مربوط به درگیری‌های اوپسالا (UCDP 2024). برای تحلیل دقیق‌تر، لطفاً به فهرست افغانستان (گالوب و اوهانلون، ۲۰۲۰).

پناهندگان و آوارگان داخلی

• بلند سازمان ملل متحد در پایان سال 2021 در سراسر جهان بودند ۲.۶ میلیون پناهنده افغان ثبت شده (کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد 2024).
• از این میان، ۲.۲ میلیون نفر در کشورهای همسایه.
• ۳.۵ میلیون آوارگان داخلی بودند و از سال 2021، بیشتر ۸۰۰۰۰۰ آواره داخلی جدید.
• در سال ۲۰۲۱، زنان و کودکان حدود ۸۰ ۱TP3T از پناهندگان افغان